میں سنڑیا ہا تیڈے در ساقی پے مفتے جام ونڈیندن​

میں سنڑیا ہا تیڈے در ساقی پے مفتے جام ونڈیندن​

جیڑھے ہک واری جو پی گے ہن پے نال سکون دے جیندن​

تیڈے در تے آ معلوم تھیا پے دولت والے پیندن​

جیندے شاکر کھیسے خالی ہن ودے پیریں وچ لتڑیندن​

​

کیا تھی پیا ساقی تل مل ہے ساکوں نہ سُنڑوا ، اساں پی ویسوں​

سب جُوٹھے جام رلا تے چا ہک جام بنڑا ، اساں پی ویسوں​

پیا ارشد تل دی تلخی توں ساکوں نہ ڈروا ، اساں پی ویسوں​

تیڈے ہتھیں نال عقیدت ہے بھانویں زہر پلا، اساں پی ویسوں​

آئی ہجر دی شب تیڈیں یادیں دے اساں ڈیوے بال تے جیندے پیوں​

بے رحم پہاڑ اداسیں تے گھت تیشہ ڈال تے جیندے پیوں​

محرومیاں کڈنڑ دا مار ڈیندیاں ہر سوچ کوں ٹال تے جیندے پیوں​

ہاوی آکھیا ارشد ول اوساں تیڈی بس ہون گال تے جیندے پیوں​

میرا جی کو نی لاگے تھا تیرے بنا تیں جبردستی منیں بھجاندا رہیا
لُک لُکا میں اکھیاں توں تیری صنم تیرے دھورے ای پھردا پھراندا رہیا
تیری بستی کے بالک بھی شیطان تھے مار بھاٹے او شاکر نوں ہسدے پھریں
جنا روؤں تھا میں اُناں خوش ہو کے تیں بالکاں نوں مٹھائی کھواندا رہیا

رخسار عنابی ہونٹ گلابی ، چال سلامت ہووی​

جیڑھے حال دیوچ توں خوش وسدیں ، او حال سلامت ہووی​

اے جوبن جوش جوانی دا ، ہر سال سلامت ہووی​

اقبال کوں بے اقبال نہ کر، اقبال سلامت ہووی​