ان لمحوں کی یادیں سنبھال کہ رکھنا
ہم یاد تو آئیں گے لیکن لوٹ کر نہیں
میں خود حیران ہوں اپنے صبر کی انتہا دیکھ کر
تم نے یاد کرنا چھوڑ دیا ہم انتظار کرنا نہیں
طلب موت کی کرنا گناہ کبیر ہے
مرنے کا شوق ہے تو عشق کیوں نہیں کرتے
چلو درد بن کر ہی سہی
میرے دل میں رہتے تو ہو
میری ذات میں بس اتناہی حصہ ہے اس کا
اس خود سے نکالوں تو میرے پاس کچھ نہیں رہتا
کوئ ڈس لکمان دوا اینجھی
یا مونجھ مرے یا آپ مراں
ساڈا دل کوئ ریت دا کوٹھا نئیں
جئدیں ہتھ آوے او بھن چھوڑے
بس ایک ہی سبق سیکھا ہے زندگی سے
جتنی وفا کروگے اتنی بے وفائ ہوگی
بے حس ہیں یہاں لوگ بھلا سوچ کےکرنا
اس دور میں لوگوں سےوفا سوچ کے کرنا
پھول شاخ سے بچھڑے تو کہیں کا نہیں رہتا
تم مجھے جدا سوچ کے کرنا اے بے وفا ۔۔
تجھ کو خبر نہیں مگر اک صدا سن لے
برباد کر دیا تیرے دو دن کے پیار نے
چھوڑ جانے کا کوئ دکھ نہیں ارشد
بس کوئ ایسا تھا جس سے یہ امید نہ تھی
کچھ تم کو بھی عزیز ہیں اپنے اصول
کچھ ہم بھی ضد کے مریض ہیں
اگر یادیں ریت ہوتیں تو کیا خوب ہوتا
مٹھی سے نکل جاتیں میں پیروں سے اڑا دیتا
محبت کر سکتے ہو تو خدا سے کرو
مٹی کے کھلونو سے وفا نہیں ملتی
پھٹ ونجنڑ نصیب اچ لکھیا ہائی نہ پھٹدے پھٹدے پھٹ گئے
حامی ہائی تقدیر وچھوڑیاں دی ہتھ چھٹدے چھٹدے چھٹ گئے
سکھ چین قرار تے امن سکوں دکھ لٹدے لٹدے لٹ گئے
ہسڑاں دے خرم طوفاناں وچ ساہ کھٹدے کھٹدے کھٹ گئے
ﮐﺪﯼ "ﺩﺭﺩ" ﮐﺘﺎﺏ ﻭﯾﮩﺎﻧﮍﯼ ﺭُﺕ ﺩﯼ
ﺍﻟﻠﮧ ﻭﺍﺳﻄﮯ ﭘﮭﻮﻝ ﭼﮭﻮﮌﯾﻨﺪﻭﮞ
ﻣﯿﺮﺍ ﭘﯿﺎﺭ ﺍﻧﺼﺎﻑ ﺩﯼ ﺗﺮﮐﮍﯼ ﺗﮯ,
ﺑﻨﮍ ﻣﻨﺼﻒ ﺗﻮﻝ ﭼﮭﻮﮌﯾﻨﺪﻭﮞ
ﮨﮏ ﭼﮭﯿﮑﮍﯼ ﺩﯾﻦ ﺩﮮ ﺑﻌﺪ ﺑﮯ ﺷﮏ,
ﮐﮑﮭﺎﮞ ﻭﺍﻧﮕﻮﮞ ﺭﻭﻝ ﭼﮭﻮﮌﯾﻨﺪﻭﮞ
ﺳﺎﻧﮕﮯ ﻣﻮﮐﻨﮍ ﺩﺍ ﺷﻐﻞ ﺟﮩﺎﻥ ﻧﮧ ﻭﯾﺪﮬﺎ,
ﺗﻮﮌﮮ ﺭﺳﻤﯽ ﺑﻮﻝ ﭼﮭﻮﮌﯾﻨﺪﻭﮞ
دل تھکا ہویا کسے دیاں مونجھاں دا ہنڑ فقط سہارے منگداۓ۰
دل میں مجبور دے وس کوئ نیئں سکھ پچھلے پہرے منگداۓ۰
انج تھکا ہویا بے کس زندگی تو لمے جانڑ کے کارے منگداۓ۰
ہاموں گردے ویچ کے سجنڑ مناواں اوہ وی ملکھ ادھارے منگھداۓ
تیری سجنڑں جدائی اچ رو رو کے پیا اوکھے وقت گزاراں
تیھتوں نکھڑں کے بلکل نہیں نبھدی ہوئی زندگی وانگ بیکاراں
پی پی کے زہر جدائیاں دے اکھیں رونڑ نیر قطاراں
ہنڑں ول آ "رقمی" وطناں تے پیا سدھ ھسڑاں دے ماراں
تیرے ہونٹ گلابی ذُلف سیاہ چہرہ کھلیا وانگ گلاب اے۔
تیرے حُسن تے بیلی لِکھ چھوڑی اساں کملیاں ہور کتاب اے۔
تیرا تکنڑا زخمیؔ مار گھتیندائے اُتوں ٹُرن دا ہُور حصاب اے۔
تینوں رب سائیں اِیہو جہیا حُسن دیتائے تینوں ویکھنڑا ڈھیر ثواب اے۔
متاں کہیں صورت وچ مل پوویں ایہو خیال جو آئے ودے پندے ہائیں:
کڈیں ایں در تے کڈیں اُوں در تے ہر در کھڑکائے ودے پندے ہائیں:
کئیں خیر چا پائی کشکُول دے وچ کئیں جھنڑک الائے ودے پندے ہائیں:
(( دلنُور )) پِننڑ کوئی پیشہ نئیں تیڈے عشق پنائے ودے پِندے ہائیں...!!!
اج ویکھ سکول تے یاد آ گئے تیرے ویلے سجن پڑھائی دے
انجیں شک پوندا اے تیرے چولے تے ہین اجے وی داغ سیاھی دے
کدیں سوچیا نا فنکار ھاسے کاغذ قلم سیاھی دے
مینوں کوئی نہ پتہ جو کرنے پوسن اے پرچے حل تنہائی دے
تیتھوں نکھڑ کےمیں کیہڑےکم دا ہاں وتھوں کیہڑے پیچ تے گھتاں،؛"؛،
کوٹھےدردکھلوندین ایریاں تے لکھ پکیاں ہوونڑچھتاں،؛"؛،
پرواہ نئیں نت لتڑینداوت اکھیاں تےدے پیالتاں،؛"؛،
میں پاگل آں تیرےنال ونجاکے ساری زندگی روندا وتاں،؛"؛،
کون آندا اے سجن وفا نہیں کردے _ میرا دلبر "صاحب وفا " اے ..
کر چهڈ دا اے نظر" انداز '' خطائیں _ ایڈا نیت دا یار صفا اے .*،
ایهوں موجب اے میری زندگی دا _ ایہوں رب دی خاص عطاء اے ..*
میرے دل دی پیڑ دا * نورسمند__ دراصل او آپ دوا اے ..*،....
لا چھوڑ رسیمے نت نت دے کیوں آنڑ شریک #ہساۓ نی۰
ضد چھوڑ انہاں نوں ویکھنڑ دی انہاں ہور چا سجنڑ #بنڑاۓ نی۰
کدی وقت پرست نئیں مخلص ہوندے انجے کملیا دھوکے #کھاۓ نی۰
ہک شاکر نئیں برباد ہویا انہاں کئ پۓ سجن #رلاۓ نی
انجے کر چا جیویں تینوں اپنڑے آدھن _سَکیاں دے ڈار چوں پُھٹ نئیں،؛"؛،
میں تاں غیر آں غیر سٹی ویندن__ اپنڑے پروار توں پُھٹ نئیں،؛"؛،
رج قربت مانڑ قبیلے دی __ کئیں رشتہ دار توں پھٹ نئیں،؛"؛،
میرا ساہنگا "درد" خزاں دے وانگ ھئی__ میرے مگر بہار توں پھٹ نئیں،؛"؛،
ـــــــــ مٹھہ ڈھولا ــــــــ
نت چا کے میں تصویر تیری، میرا سجنڑ سوچیندا راہنداں.
کدی اکھیاں تے کدی سینے تے، کدی یار چومیندا راہنداں.
اے نئیں دے درد ونڈیندی، انجے منت کریندا راہنداں
کتھے فوٹواں نال گزارے ہوندن، جھلا دل ولچیندا راہنداں
توں آپ نوں آپ جو لکھ سگنایں تیری مرضی اے آپ نوں جو لِِکھ
بھانویں ہک لکھ نازل ہوندیاں تائیں یا بعد نزول دے دو لکھ
وت دُوہوں چوں پیدا خلقت دا بنڑ کاتب سکھ یا سو لکھ
بھانویں دل مجروح دیاں ہسڑاں لکھ پر جیٹھ دی لازمی لو لکھ
ہر بشر سلام دے لائق نئیں ہوندا کجھ پرکھ کے سجنڑ بنڑائے کر...
بھولا بنڑ نئیں مُلکھ شکاری ہئی اندازے غلط ناں لائے کر...
کئی سجنڑ دے روپ اچ دشمنڑ ہوندن ناں گل نال ساقی لائے کر...
کئیں ہتھ کرویندِن سپ وانگوں ہتھ ویکھ کے ہتھ اچ پائے کر..
ہتھوں چھٹن جے درد حلالی سنگتی ۔ جیونڑ دے تھر نہی راہندے
بھج ویندے نی میلے خوشیاں دے ۔ بارونڑق گھر نہی راہندے۔
اُداں پوندے نی مُل پروازاں دے ۔جداں ثابت پر نہی
راہندے۔
سجنڑاں دے سیک اُجاڑ چھوڑیندن ۔ بندے طاقتور نہی راہندے
ہر لفظ میں مطلب ہوتا ہے ۔۔❤
ہر مطلب میں فرق ہوتا ہے
سب کہتے ہیں کہ ہم ہنستے ہیں بہت ۔۔۔۔
لیکن۔۔
ہنسنے والوں کے دل میں اکثر بہت درد ہوتا ہے
زرا روکو یار جنازے کوں آئیاں میت چوں ایہ صدائیں
زرا ٹھہر ونجوں متاں آ جاوے بے وارث میت دا سائیں
تینوں قسم ریاض دے اجڑن دی نہ لاش تے اشک بہائیں
تیرا وینڑ آوسی کھل بند ویسن بے تاب ھو ویسن باہیں
ہم یاد تو آئیں گے لیکن لوٹ کر نہیں
میں خود حیران ہوں اپنے صبر کی انتہا دیکھ کر
تم نے یاد کرنا چھوڑ دیا ہم انتظار کرنا نہیں
طلب موت کی کرنا گناہ کبیر ہے
مرنے کا شوق ہے تو عشق کیوں نہیں کرتے
چلو درد بن کر ہی سہی
میرے دل میں رہتے تو ہو
میری ذات میں بس اتناہی حصہ ہے اس کا
اس خود سے نکالوں تو میرے پاس کچھ نہیں رہتا
کوئ ڈس لکمان دوا اینجھی
یا مونجھ مرے یا آپ مراں
ساڈا دل کوئ ریت دا کوٹھا نئیں
جئدیں ہتھ آوے او بھن چھوڑے
بس ایک ہی سبق سیکھا ہے زندگی سے
جتنی وفا کروگے اتنی بے وفائ ہوگی
بے حس ہیں یہاں لوگ بھلا سوچ کےکرنا
اس دور میں لوگوں سےوفا سوچ کے کرنا
پھول شاخ سے بچھڑے تو کہیں کا نہیں رہتا
تم مجھے جدا سوچ کے کرنا اے بے وفا ۔۔
تجھ کو خبر نہیں مگر اک صدا سن لے
برباد کر دیا تیرے دو دن کے پیار نے
چھوڑ جانے کا کوئ دکھ نہیں ارشد
بس کوئ ایسا تھا جس سے یہ امید نہ تھی
کچھ تم کو بھی عزیز ہیں اپنے اصول
کچھ ہم بھی ضد کے مریض ہیں
اگر یادیں ریت ہوتیں تو کیا خوب ہوتا
مٹھی سے نکل جاتیں میں پیروں سے اڑا دیتا
محبت کر سکتے ہو تو خدا سے کرو
مٹی کے کھلونو سے وفا نہیں ملتی
پھٹ ونجنڑ نصیب اچ لکھیا ہائی نہ پھٹدے پھٹدے پھٹ گئے
حامی ہائی تقدیر وچھوڑیاں دی ہتھ چھٹدے چھٹدے چھٹ گئے
سکھ چین قرار تے امن سکوں دکھ لٹدے لٹدے لٹ گئے
ہسڑاں دے خرم طوفاناں وچ ساہ کھٹدے کھٹدے کھٹ گئے
ﮐﺪﯼ "ﺩﺭﺩ" ﮐﺘﺎﺏ ﻭﯾﮩﺎﻧﮍﯼ ﺭُﺕ ﺩﯼ
ﺍﻟﻠﮧ ﻭﺍﺳﻄﮯ ﭘﮭﻮﻝ ﭼﮭﻮﮌﯾﻨﺪﻭﮞ
ﻣﯿﺮﺍ ﭘﯿﺎﺭ ﺍﻧﺼﺎﻑ ﺩﯼ ﺗﺮﮐﮍﯼ ﺗﮯ,
ﺑﻨﮍ ﻣﻨﺼﻒ ﺗﻮﻝ ﭼﮭﻮﮌﯾﻨﺪﻭﮞ
ﮨﮏ ﭼﮭﯿﮑﮍﯼ ﺩﯾﻦ ﺩﮮ ﺑﻌﺪ ﺑﮯ ﺷﮏ,
ﮐﮑﮭﺎﮞ ﻭﺍﻧﮕﻮﮞ ﺭﻭﻝ ﭼﮭﻮﮌﯾﻨﺪﻭﮞ
ﺳﺎﻧﮕﮯ ﻣﻮﮐﻨﮍ ﺩﺍ ﺷﻐﻞ ﺟﮩﺎﻥ ﻧﮧ ﻭﯾﺪﮬﺎ,
ﺗﻮﮌﮮ ﺭﺳﻤﯽ ﺑﻮﻝ ﭼﮭﻮﮌﯾﻨﺪﻭﮞ
دل تھکا ہویا کسے دیاں مونجھاں دا ہنڑ فقط سہارے منگداۓ۰
دل میں مجبور دے وس کوئ نیئں سکھ پچھلے پہرے منگداۓ۰
انج تھکا ہویا بے کس زندگی تو لمے جانڑ کے کارے منگداۓ۰
ہاموں گردے ویچ کے سجنڑ مناواں اوہ وی ملکھ ادھارے منگھداۓ
تیری سجنڑں جدائی اچ رو رو کے پیا اوکھے وقت گزاراں
تیھتوں نکھڑں کے بلکل نہیں نبھدی ہوئی زندگی وانگ بیکاراں
پی پی کے زہر جدائیاں دے اکھیں رونڑ نیر قطاراں
ہنڑں ول آ "رقمی" وطناں تے پیا سدھ ھسڑاں دے ماراں
تیرے ہونٹ گلابی ذُلف سیاہ چہرہ کھلیا وانگ گلاب اے۔
تیرے حُسن تے بیلی لِکھ چھوڑی اساں کملیاں ہور کتاب اے۔
تیرا تکنڑا زخمیؔ مار گھتیندائے اُتوں ٹُرن دا ہُور حصاب اے۔
تینوں رب سائیں اِیہو جہیا حُسن دیتائے تینوں ویکھنڑا ڈھیر ثواب اے۔
متاں کہیں صورت وچ مل پوویں ایہو خیال جو آئے ودے پندے ہائیں:
کڈیں ایں در تے کڈیں اُوں در تے ہر در کھڑکائے ودے پندے ہائیں:
کئیں خیر چا پائی کشکُول دے وچ کئیں جھنڑک الائے ودے پندے ہائیں:
(( دلنُور )) پِننڑ کوئی پیشہ نئیں تیڈے عشق پنائے ودے پِندے ہائیں...!!!
اج ویکھ سکول تے یاد آ گئے تیرے ویلے سجن پڑھائی دے
انجیں شک پوندا اے تیرے چولے تے ہین اجے وی داغ سیاھی دے
کدیں سوچیا نا فنکار ھاسے کاغذ قلم سیاھی دے
مینوں کوئی نہ پتہ جو کرنے پوسن اے پرچے حل تنہائی دے
تیتھوں نکھڑ کےمیں کیہڑےکم دا ہاں وتھوں کیہڑے پیچ تے گھتاں،؛"؛،
کوٹھےدردکھلوندین ایریاں تے لکھ پکیاں ہوونڑچھتاں،؛"؛،
پرواہ نئیں نت لتڑینداوت اکھیاں تےدے پیالتاں،؛"؛،
میں پاگل آں تیرےنال ونجاکے ساری زندگی روندا وتاں،؛"؛،
کون آندا اے سجن وفا نہیں کردے _ میرا دلبر "صاحب وفا " اے ..
کر چهڈ دا اے نظر" انداز '' خطائیں _ ایڈا نیت دا یار صفا اے .*،
ایهوں موجب اے میری زندگی دا _ ایہوں رب دی خاص عطاء اے ..*
میرے دل دی پیڑ دا * نورسمند__ دراصل او آپ دوا اے ..*،....
لا چھوڑ رسیمے نت نت دے کیوں آنڑ شریک #ہساۓ نی۰
ضد چھوڑ انہاں نوں ویکھنڑ دی انہاں ہور چا سجنڑ #بنڑاۓ نی۰
کدی وقت پرست نئیں مخلص ہوندے انجے کملیا دھوکے #کھاۓ نی۰
ہک شاکر نئیں برباد ہویا انہاں کئ پۓ سجن #رلاۓ نی
انجے کر چا جیویں تینوں اپنڑے آدھن _سَکیاں دے ڈار چوں پُھٹ نئیں،؛"؛،
میں تاں غیر آں غیر سٹی ویندن__ اپنڑے پروار توں پُھٹ نئیں،؛"؛،
رج قربت مانڑ قبیلے دی __ کئیں رشتہ دار توں پھٹ نئیں،؛"؛،
میرا ساہنگا "درد" خزاں دے وانگ ھئی__ میرے مگر بہار توں پھٹ نئیں،؛"؛،
ـــــــــ مٹھہ ڈھولا ــــــــ
نت چا کے میں تصویر تیری، میرا سجنڑ سوچیندا راہنداں.
کدی اکھیاں تے کدی سینے تے، کدی یار چومیندا راہنداں.
اے نئیں دے درد ونڈیندی، انجے منت کریندا راہنداں
کتھے فوٹواں نال گزارے ہوندن، جھلا دل ولچیندا راہنداں
توں آپ نوں آپ جو لکھ سگنایں تیری مرضی اے آپ نوں جو لِِکھ
بھانویں ہک لکھ نازل ہوندیاں تائیں یا بعد نزول دے دو لکھ
وت دُوہوں چوں پیدا خلقت دا بنڑ کاتب سکھ یا سو لکھ
بھانویں دل مجروح دیاں ہسڑاں لکھ پر جیٹھ دی لازمی لو لکھ
ہر بشر سلام دے لائق نئیں ہوندا کجھ پرکھ کے سجنڑ بنڑائے کر...
بھولا بنڑ نئیں مُلکھ شکاری ہئی اندازے غلط ناں لائے کر...
کئی سجنڑ دے روپ اچ دشمنڑ ہوندن ناں گل نال ساقی لائے کر...
کئیں ہتھ کرویندِن سپ وانگوں ہتھ ویکھ کے ہتھ اچ پائے کر..
ہتھوں چھٹن جے درد حلالی سنگتی ۔ جیونڑ دے تھر نہی راہندے
بھج ویندے نی میلے خوشیاں دے ۔ بارونڑق گھر نہی راہندے۔
اُداں پوندے نی مُل پروازاں دے ۔جداں ثابت پر نہی
راہندے۔
سجنڑاں دے سیک اُجاڑ چھوڑیندن ۔ بندے طاقتور نہی راہندے
ہر لفظ میں مطلب ہوتا ہے ۔۔❤
ہر مطلب میں فرق ہوتا ہے
سب کہتے ہیں کہ ہم ہنستے ہیں بہت ۔۔۔۔
لیکن۔۔
ہنسنے والوں کے دل میں اکثر بہت درد ہوتا ہے
زرا روکو یار جنازے کوں آئیاں میت چوں ایہ صدائیں
زرا ٹھہر ونجوں متاں آ جاوے بے وارث میت دا سائیں
تینوں قسم ریاض دے اجڑن دی نہ لاش تے اشک بہائیں
تیرا وینڑ آوسی کھل بند ویسن بے تاب ھو ویسن باہیں
