اساں لوک وی لوک عجیب ھسے ساکوں جائیں زلتاۓ اساں رو پۓ ھیں
کھیں شھر اچ انڑ پھر مفلس کوں زردار ستاۓ اساں رو پۓ ھیں
کھیں راہ ویندے راھی راہ دیوچ ساکوں حال سنڑاۓ اساں رو پۓ ھیں
ناشاد کائینات دی کھیں چُنڈ تیں او یاد جو آۓ اساں رو پۓ ھیں
اللہ حافظ رُل گئی زندگی دا
بس وقت نبھیندے پئے آں
منزل دا نام نشان وی کوئی نئیں
جس راہ تے ویندے پئے آں
مجبوریاں نال مزاج رلا کے
تکلیف گھٹیندے پئے آں
وڈی سرعت دے نال امید
اپڑیں ارمان سویندے پئے آں
سوهنڑاں. صوبہ یار پنجاب ساڈا ایتهے ہر انسان پنجابی.
اے دهرتی پنج دریاواں دی ایدا مانڑ تے شان پنجابی.
ماں بولی دے سارے سیوک هائیں ساڈی جند تے جان پنجابی
سانوں پارس لوگ پنجابی آدےهن ساڈی یار پہچان پنجابی
ہڈوں لت رکھ چھوڑی نے بڈدیاں تے
بندے بڈگیاں کدنڑ تریندن...
چیندےنئیں زمے واریاں توڑ دیاں
سارےمطلب صرف سریندن..
گھبری نئیں ہانگرے کنڈ مگروں
"مشتاق" شریک کریندن...
دھکا کھوہ وچ جدنڑ بھرا دے چھوڑن
صد مصر دے تخت مریندن...
بے رحم صنم دے ہر ویلے میری ذات تے عجب کرم ہوندن
کراں اُف تا اکھ وچ ہنجواں دے اہندی الفت کانڑ شرم ہوندن
سہہ سہہ کے پھٹ تنہائیاں دے تاویں لہجے ڈھیر نرم ہوندن
ٹُر انس ویندا منٹھار دے در بھاویں پیراں ہیٹھ ورم ہوندن
چنگے سجنڑ ہوون تاں مکدا ای کجھ نہیں جے کدی کول ایمان تاں ہووے..
کم کوئی نہیں سنگت دی واہی ورگا مشتاق دھیان تاں ہووے...
جداں راج بھنبھور دا ویندا رھے توڑے تک مکران تاں ہووے....
مر گیاں وی قبر تے رش رہندااے بندہ کجھ انسان تاں ہووے...
تُساں لایائے عاجز نشیاں تے اساں کدنڑ کوئی عادی ہاسے ۔
بے چنت حیاتی نبھدی پئی ہائی ساڈے کول آزادی ہاسے ۔
دیندے ملکھ نوں آپ دلاسے رہے ہاں اُکا انج امدادی ہاسے ۔
ساڈا مُل نہہ گھتیا قسم خدا دی بندے چُونڑ سوادی ہاسے ۔
جدوں میت جنازے گاہ پہنچی اساں رخ بدلاۓ تسی کوئ نہ آۓ...!!
دتے لاش نوں موڈھے غیراں نے ہتھ پیر ہلاۓ تسی کوئ نہ آۓ..!!
وس پے گئ لاش #رقیباں دے اوهناں ظلم وساۓ تسی کوئ نہ آۓ...!!
جدوں قبر اچ رکھیا #شاکر نوں کیتی تڑپ کے ھاۓ تسی کوئ نہ آۓ...!!
ربا کہیں دے پیار اچ اجڑی پجڑی کرے عرضیاں روح مظلوم اے .
بے فیض سنگت میرے لیکھاں وچ کیوں کل بے درد ھجوم اے ؟
بندہ ٹھگ لجپال نکھیڑ تا لیندا دے چھڈیں ھا علم نجوم اے
ناں پیار دا کدنڑ"عثمان"لینڑآہ ھوندا ایہہ کدیں ظلم معلوم اے .
ساڈے سامنڑے عید دا ناں نآہ لئے __ ساڈے غمیاں اچ نام لکھی گئے *؟*
تقدیر دے سخت ولہونڑیاں وچ __ ساڈے * زلفی* سجنڑ کھڑی گئے *،*
خوشیاں دی جاہ تے رب دی طرفوں __ سانوں روونڑ فقط ڈھئی گئے ***
جنہاں نال مناونڑی عید ہاسے __ او مٹیاں ہیٹھ دبی گئے *،*
میری سوچ محدود تیں ہک توڑیں تیرے یار گمان اچ سئے ہوسن
کنڈ سجنڑ دی کجنڑ ثواب دیسے فائدے اس نقصان اچ سئے ہوسن
اللہ پاک نہ او دن قطن ویکھائے گلے جدن زبان اچ سئے ہوسن
گل کر کے ملنڑ دی عادت نہی بھاویں عیب "نعمان" اچ سئے ہوسن
میں سُنڑ بیٹھاں پردیس دے وچ خوشحال
تیرے جذبات ہن
اُدے ہر توں ودھ کے لگدیاں وچ تیرے
نِبھدے پئے دیہں رات ہن
آ ویکھ دیوانیاں پاگلاں نوں ودے لگدے
پتھر سوغات ہن
تہاڈی سابقہ شاہی اچ ( تاج)کنہاں دے اج
قابل غور حالات ہن
تساں راہنڑ دیو کیوں پُچھدے ہو مظلوم دی
گزر اوقات اے۔
ودا ہوکے دیناں غربت دے بنڑ درد گئے
میری ذات اے۔
جہندی خاطر رُنیاں عرصے توں او نئیں
سنڑدا گل بات اے۔
اُس ”تاؔج“ دی کہڑی زندگی ہے جہڑا
جاگدا ساری رات اے۔
اودر دے مُلک دا ہک فریادی رو رو فریاد کریندائی ,,
مَتھے لگنڑ دے واسطے ہتھ بنھ کے ہاڑے لاتعداد کریندائی ,,
اللہ جانڑدا ”درؔد؎“ دی قیمتی زندگی پیا غم برباد کریندائی ,,
جس بندے توں نکھڑ کے سَوندائی ناہیں اُوہو کملا یاد کریندائی ,,
تیری بے نیازی دے کم ہن خدایاء جے ڈیویں تاں پتھراں اچ غذا ڈے چھوڑیندایں:
جے بچڑے تاں یوسف جیاں شہنشاہ نوں بھیراواں دے ہتھوں سزا ڈے چھوڑیندایں:
ناں روزے ناں لمبیاں نمازاں تے خوش ہیں تیری ذات نوں صاف نیتاں دی تھوڑ اے:
کرم چا کریں تاں گنہگار حر نوں توں پاکاں دے گھر اچ پناہ ڈے چھوڑیندایں...
عشق تہ اگ دا سیک کی پچھنا....
عشق دا سیک ودھیرا،،
اگ تہ ساڑے، ککھ تہ کانے....
اتے عشق ساڑے دل میرا،،
اگ دا دارو، مینہ تہ پانی....
اتے عشق دا دارو کیڑا؟؟
یار "فرید" اوتھے ککھ نا ریندا....
جتھاں عشق نے لایا ڈیرا....!
تیرے حُسن تے بیلی لِکھ چھوڑی اساں کملیاں ہور کتاب اے۔
تیرے ہونٹ گلابی ذُلف سیاہ چہرہ کھلیا وانگ گلاب اے۔
تیرا تکنڑا زخمیؔ مار گھتیندائے اُتوں ٹُرن دا ہُور حصاب اے۔
تینوں رب سائیں اِیہو جہیا حُسن دیتائے تینوں ویکھنڑا ڈھیر ثواب اے۔
تیڈی حکم عدولی نہ تھیوے ایں گال توں بج ساکوں نچڑاں پئے.
پا پیریں پریت دے جھانجھریں کوں گئے گھنگھرو رچ ساکوں نچڑاں پئے.
سب ٹوک مذاقاں ہاسے توں یا سر سئی سچ ساکوں نچڑاں پئے.
ساڈا "ساجد" نچڑاں پیشہ نئیں تئیں آکھیے نچ ساکوں نچڑاں پئے.
دِل رُوندائے تِیرا آ وِیندائے ۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔جَداں سجنڑخَیال نماشیں
تِیری سِک توں اَکھیں چو ہنجواں دے وَاہندِن پَرنال نماشیں
مَن عَرضِی ہِک واری ہَٹنڑ دِی کر۔۔۔۔۔۔۔۔۔ مِیرا بھائیوَال نَماشیں
الّلہ وَاسطے رَد نہ کر چُھوڑیں ۔۔۔۔۔۔۔۔۔مِیرا دَرد سوَال نَماشیں
اِس فیشن سِر گئے کر چھڈیائے عزتاں نوں آنڑ پامال اے ۔
رہیا کوئی نئیں اکھ اچ شرم حیا دھیاں کھُول کے ٹُردیاں وال اے ۔
پیو پُتر وی فلماں رل کے ویدھن دھیاں بھیناں لئے کے نال اے ۔
انجیں عاجز رُوندا پٹدا راہنداں تیری کائی نئیں گلنڑی دال اے ۔
ہک تیر لگا وچ سینے دے کئیں خبر نہ ہئی جو کئیں مارئیے
میڈے سنگتاں آکھیا پکڑ گھنو اوں ظالم کوں ایہ جیں مارئیے
میڈے سامنڑے غیر جو گزرے ہن میں آکھے یار انہیں ماریئے
اُتوں چن شاکر دا پہنچ گیا، فخریج تے آہدے میں ماریئے
اج نال سبب بے دھیانی وچ ہویا گزر پُرانیاں راہاں توں۔
اک ٹاہلی ویکھی۔عمیر ۔چھنگیندی کسے وال چا پٹیا ہاں توں۔
کوئی گزریا ویلا یاد جو آیا پیاں ہنجواں لُہڑ پلکاں توں۔
کائنات دے سُکھ قربان کراں اُس ہِک مرلے دی چھاں توں۔
شالا ٹردے سجن نو کوئ نہ ویکھے ھل ویندن کنگرے ہاں دے
چٹے دینھ وی رات معلوم تھیندن بھل ویندن ھوش جہاں دے
آ ویندیاں ھن دوہہں باہیں گل وچ ھوندے وینڑ کسے دے ناں دے
جیہڑے ایڈے درد پچا کے جیون دھن جگر (حیات) انہاں دے
نیلامی ہائی سوہنڑیاں لوکاں دی
اساں ڈھول خریدن بہہ گئے
اوندے بکھرے وال پسند آ گئے
اوندی چیرویں اکھ تے ڈھے گئے
اساں سیج پھلاں دی تیار کیتی
اتے پرفیوم سٹیندے رہ گئے
سانوں نوٹ گنڑیندیاں ڈھل لگ گئ
اونوں ہور وپاری لے گئے.
خط لکھنائ شاکر# انج دا لکھ ہر لفظ اوندی تصویر ہووے
ہر سطر تے ساڈی غربت دا جیویں تاج محل تعمیر ہووے
جتھے لکھنا ڈھول خدا حافظ اتھے فقط سلام آخیر ہووے
کر انج مضمون مکمل خط دا اوندی اکھ وچ سو سو نیر ہووے .
بندہ کہیں نوں راءسائؔیں کے دے سگدا اے بس فقط دعا کر سگدا اے۔
ہوئے سجنڑ تاں سجنڑ دے روپ دے وچ ساری عمر وفا کر سگدا اے۔
جئے منگنڑاں ہئی تاں رب توں منگ جہڑا اصل عطا کر سگدا اے۔
جہڑا کٌھوہ چوں کہڈ کے یوسفؓ نوں پورے مصر دا شاہ کر سگدا اے۔
کدیں اوہ وقت ھا سجنڑ سرانڑیں بدلے میرے سر تلے رکھدا بانہیں ہائیں.
شالا درد# نہ پھٹیے ذندگی بھر توواں منگدا روز دعائیں ہائیں.
آیا جدنڑ زوال تے چاننڑ ھو گئے توں تاں صرف عروج دا سائیں ہائیں.
میری ذات دی تن ہمدردی کائی ناہی میرا بیلی بختاں تائیں ہائیں.
